Galizian nago!! Jada iritsi naiz Santiagoren eremuetara! GPSak dioenez 87 kilometro egin ditut. GPSa diot eta ez cuentakilometros-a ze azken hau Irozen erori nintzenean apurtu egin zen. Orain ordulari bezala bakarrik darabilt.
Beno, gaurkoa etapa politena izan da. Etapa reina! 87 kilometro eta bi mendate gogor, Cima Coppi barne.
Norbaitek Rabanalen lo egin behar badu, joan dadila Pilar albergera. Guztiz gomendagarria. Oso jatorra da bertako ostalaria. Pilar dauka izena eta umore onez badago beti dago bromak egiten. Atzo gauean ostalarien kontuak komentatu zizkigun beste erromes bati eta bioi. Beste erromes hau Lyon-dik dator. Honek ere hori potro parea. Irailaren bostean atera zen.
Mendi magalean nengoen berriz eta beldur nion haserari, baina Pilarren gosariak indarra eman dit eta oso ondo egin dut Cruz de Ferro-rako igoera. Polita da goizean ibiltzea. Gaur ez naiz oso goiz ibili ze sekulako hotza egiten zuen. 9ak hamargutxi aldera atera naiz.
Cruz de Ferron, gurutzearen magalean, laga dut Furnaseko hondartzan hartutako harritxoa, eta aurrera egin dut.
Manjarin-en tenplarioen ondorengo kontsideratzen den gizon baten ostatuan geratu naiz. Argazkitxoa bertan dagoen ikurriñarekin eta aurrera.
Jetxiera gogorra da. Errepidez egin arren, oso azkar jeisten da, batez ere haseran. Kontuz ibili beharra dago. Hildakoak ere egon dira. Adibidez, El Acebo herrixka ederreko hilerrian txirrindulari alemaniar baten omenez egindako eskulturatxoa dago.
Molinasecara segituan iritsi naiz. Udan bainu ederra hartu nuen bertako errekan. Hotza, oso hotza zegoen orduan, eta ez dut jakin nahi orain nolaz dagoen. Kafea hartu eta aurrera.
Ponferrada laster batean pasa dut. Ez zaizkit hiriak gustatzen bidai honetan zehar eta aurrera.
Fuentes ez dakit zer herrian nengoela txirrindulari bat gerturatu zait eta solasean hasi gara, erromes izandakoa zela eta ez dakit zer gehiago. Halako batean, nere planak kontatu ostean, esan dit ez naizela Cebreirora iritsiko. “Ezetz?”. Bueno, hori egurra eman diodana bizikletari hortik aurrera!! Homo astapotrus.
Villafranca del Bierzon bazkaldu dut. Hamburger. Goxoa. Orduan oraindik ordubat terdiak ziren, beraz ondo nenbilen.
Polita izan da egun osoko ibilaldia. Aurreko urteko oroitzapen ugari.
Eman eta eman, halako batean, Las Herrerias herrira iritsi naiz. Cebreiro igoeraren hasera. Kafea hartu dut, berriz. Indarrak hartu, mailota soltatu, ura edan eta aurrera.
Igoera oso gogorra egiten da. Ordu eta hogei minutu behar izan ditut zortzi kilometroak egiteko. Baina, joder, egin dut!! Lau bat aldiz geratu behar izan dut arnasa hartu eta uda edateko. Argazki ugari egin ditut baita (bihar jarriko ditut ze 46 kbps konexioa dago hemen).
Igoera ederra eta gogorra. Bazirudien Nafarroan nengoela berriz. Guztia zen berdea eta marroixka.
Iritsi naizenean zuzenean jo dut ezagutzen nuen ostatu batera. Gaur kapritxo bat emango diot gorputzari eta bakarrik egingo dut lo, zurrungetatik urrun.
151 km bakarrik falta dira helmugarako!
Bihar… auskalo. Baina jada Galizian nago!!
Aupa Liza!
Gutxi falta da katredala parian eukitzeko!